Budowa: 1639-42.

Pałac, zbudowany dla Jerzego Ossolińskiego, posiadał czworokątny piętrowy korpus główny z dwiema sześciokątnymi wieżyczkami w narożach od strony ogrodu.

Przebudowy: 1681-97 - według projektu Tylmana z Gameren.
Od strony dziedzińca dobudowano dwa dwupiętrowe alkierze zdobione rzeźbami królów, zwieńczone stożkowymi dachami, połączone dobudowaną siedmioosiową elewacją, która zasłoniła dotychczasową pięcioosiową. Od strony ogrodu w miejscu wież wzniesiono dwa dwupiętrowe pawilony.

W 1750 pałac został zakupiony przez Henryka Brühla - ministra Augusta III.

1754-59 - przebudowa według projektu J.F. Knöbla i J.D. Jaucha.
Podwyższono korpus główny do wysokości dwóch pięter i zwieńczono go wysokim mansardowym dachem. Nad wejściem głównym pojawił się balkon. Zlikwidowano wnęki z rzeźbami na fasadzie zastępując je oknami. Fasada od strony ogrodu otrzymała klasycyzującą kolumnadę. Na miejscu budynku wjezdnego zbudowano reprezentacyjną bramę, zbudowano też dwie piętrowe oficyny po obu stronach dziedzińca.

1787-88 - generalny remont pod kierownictwem Dominika Merliniego.

W późniejszych latach w pałacu mieściły się kolejno: ambasada rosyjska, francuska, rezydencja wielkiego księcia Konstantego.

1882 - przebudowa pałacu na siedzibę Centralnego Biura Telegraficznego z wejściem od ul. Kotzebue (obecnej Fredry).

Przed 1932 zrekonstruowano elewację wzorując się na projektach Tylmana z Gameren z utrzymaniem wysokości budynku i dachów z czasów Brühla. Od strony Fredry dobudowano nowe skrzydło oraz rozbudowano prawą oficynę - autorem wszystkich prac był Bohdan Pniewski. Pałac stał się siedzibą Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Zniszczony: wysadzony w grudniu 1944.

Obecnie: do sierpnia 2008 na miejscu pałacu stał pomnik Stefana Starzyńskiego, przeniesiony przed gmach szkoły podstawowej na ul. Saskiej.
Od lat toczy się również dyskusja odnośnie odbudowy pałacu.

bibliografia