Architekt: Stefan Szyller.

Budowa: 1902-05.

Budynek powstał na terenie dawnego Marywilu, którego ostatni relikt - komorę celną - rozebrano w trakcie przygotowań do wzniesienia kamienicy.
Ogromny jak na owe czasy gmach otrzymał eklektyczny kostium architektoniczny z przewagą zmodernizowanego baroku i renesansu z elementami secesji. Na rogu Trębackiej i Wierzbowej zaaranżowano półkolisty narożnik, który zamykał perspektywę ulicy Fredry od strony Ogrodu Saskiego, pełniąc również rolę elementu spinającego dwa skrzydła kamienicy - krótsze od strony Wierzbowej i bardzo długie od strony Trębackiej, gdzie umieszczono przejazd bramny.
Fasadę podzielono wydatnymi gzymsami na trzy części - parter i pierwsze piętro z pasażem handlowym, dwa piętra środkowe i kondygnacja ostatnia z gzymsem koronującym i spiczastymi hełmami, wieńczącymi liczne wykusze. Na elewację "nalepiono" bogatą dekorację czyniąc obiekt bardzo wystawnym; na pewien sposób konkurował on z sąsiednim gmachem Teatru Wielkiego. Duży, pozbawiony oficyn dziedziniec obszedł się bez motywów dekoracyjnych i zdobniczych.

Zniszczony: kamienica została poważnie naruszona we wrześniu 1939. Spłonęło skrzydło od strony Wierzbowej, a część budynku od strony Trębackiej uległa zwaleniu do wysokości pierwszego piętra i została w czasie okupacji rozebrana. Pozostałe fragmenty obiektu zlikwidowano po wojnie pod rozbudowę Teatru Wielkiego prowadzoną pod kierunkiem prof. Bohdana Pniewskiego.

Opis opracowany przez Makarego Górzyńskiego

bibliografia