Architekt: Józef Pius Dziekoński z uczniami: Władysławem Żychniewiczem i Ludwikiem Panczakiewiczem.

Budowa: 1901-11 na miejscu Czerwonej Karczmy.

Kościół stanowi próbę syntezy architektury polskiej okresu renesansu i baroku: kaplice wzorowane na katedrze na Wawelu, wieże nawiązujące do dzwonnicy Jasnogórskiej, dekoracja bocznych szczytów wzorowana na spichlerzach w Kazimierzu Dolnym.

W latach 30-tych XX w. do kościoła trafił fragment mozaiki znad głównego wejścia do soboru pw. św. Aleksandra Newskiego na pl. Saskim (Piłsudskiego).

Zniszczony: spalony w 1939. Dzięki niezwykle trwałej konstrukcji kościół wytrzymał próby wysadzenia przez Niemców po upadku Powstania Warszawskiego.

Odbudowany: w 1953 według projektu W. Konowicza z pominięciem sygnaturki nad przecięciem nawy głównej z transeptem.

Kościół według zaleceń B. Bieruta

bibliografia