Początkowo budynek był prostokątnym obiektem stojącym pomiędzy Magazynem Głównym a drewnianym magazynem (spalonym w czasie I wojny św.) zlokalizowanymi na wschód od budynku recepcyjnego dworca Terespolskiego.
Rozbudowa:
przed 1915 do budynku od strony zachodniej dobudowano poprzeczne skrzydło.
J. Zieliński w publikacji "Stacje kolejowe, Warszawa 1845-1915" wysnuwa hipotezę, że budynek pełnił wówczas funkcję kantoru towarowego i wraz z sąsiadującym magazynem (magazynami?) był częścią składu celnego przy dworcu.
Adaptacja:
prawdopodobnie około 1933 r. po zbudowaniu nowych peronów dworca Wschodniego, adaptowany na kasy biletowe. Obok budynku zostało poprowadzone główne dojście do tunelu prowadzącego do wyjść na poszczególne perony.
Po 1945:
budynek pełnił funkcję tymczasowego dworca pociągów dalekobieżnych
Rozebrany:
w latach 60-tych XX w. w związku z budową w tym miejscu nowej hali dworca Warszawa Wschodnia.
