Architekt:
J. Z. Deybel (?)
Budowa:
około 1744 (1750?)
Pałac powstał jako część rezydencji Branickich i był strukturalnie połączony z wcześniejszym pałacem „Większym”.
Przebudowany:
około 1780 wg projektów Szymona Bogumiła Zuga w stylu klasycystycznym, dziedziniec został otoczony dorycką kolumnadą,
Przed 1819 pałac „Mniejszy” nabyła Anna Sapieżyna, współzałożycielka Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Pałac z oficynami spełniał rolę kamienicy czynszowej. Mieszkał w nim m.in. Stanisław Staszic. W latach trzydziestych właścicielem stał się Andrzej Artur Zamoyski.
Z jego inicjatywy na miejscu przyulicznych oficyn pałacu stanęła kamienica dochodowa a sam pałac uległ prawdopodobnie przebudowie wg projektu Henryka Marconiego w latach 1843-47.
Prawdopodobnie wówczas w pawilonie dobudowanym od strony ogrodu powstała obszerna sala balowa.
W okresie międzywojennym w pałacu funkcjonował Klub Urzędników Państwowych. W 1936 pałac stał się własnością Policji Państwowej, w budynku swoją siedzibę znalazł Klub Oficerów Policji Państwowej zaś w sali balowej ulokowano ekspozycję Muzeum Policji, znajdującą się do tej pory w przyulicznej kamienicy.
Zniszczony:
w czasie II wojny św.
